เปลี่ยนผีให้เป็นคน คริ คริ

ก่อนอื่นขอแสดงความเสียใจกับครอบครัวนายตำรวจผู้กล้าด้วยนะคะ ตอนนี้ท่านได้พักผ่อนในที่ๆ สงบตลอดไปแล้วคะ วีรกรรมของท่านไม่มีวันหายไปจากใจคนไทย และท่านเป็นแบบอย่างให้กับนายตำรวจรุ่นหลังและเด็กๆ ที่ฝันจะเป็นตำรวจคะ

***พวกที่มาชุมนุมกันต่างๆ นานาเนี่ยะ ดู พ.ต.อ.สมเพียรเป็นตัวอย่างซะนะ ท่านเสียสละชีวิตเพื่อปกป้องแผ่นดิน บุคคลแบบพ.ต.อ.สมเพียรต่างหากที่เราควรจะต้องเรียกร้องความเป็นธรรมให้ท่าน สิ่งที่ท่านทำมาตลอดสมควรที่จะได้รับการยกย่อง เมื่อถึงวันที่ไม่มีลมหายใจ ท่านก็ยังอยู่ในใจคนทุกคนเพราะความดีที่ท่านทำมา แล้วพวกคุณทำเพื่อใคร?

มาเรื่องที่ทำให้ยิ้มได้ หัวใจชุ่มฉ่ำมีแรงทำงานกันก่อนดีกว่า คือว่าเช้าวันจันทร์ที่ผ่านมา ลูกสาวกำนันยืนรอรถเมล์อยู่หน้าปากซอย คอย ค๊อย คอย ตั้งนานก็ไม่เห็นมีรถว่างๆ มา แต่ละคันแน่นสุดชีวิต ก็เลยทำหยิ่งไม่ขึ้นซะงั้น จนเวลาล่วงเลยไปมาก เห็นท่าไม่ดีแน่ ตรูนั่งแท๊กซ๊ดีก่า ก็เดินออกมาจากป้ายรถเมล์มารอแท๊กซี่ แต่แท๊กซี่ก็ไม่มาอีก เห็นคุณตำหนวดเดินกันขวักไขว่ ถามไถ่ได้ฟามมาแว่จะมีขบวนเสด็จ

คุณตำหนวด - แป๊บนึงนะน้อง มีขบวนเสด็จผ่าน รอแป๊บนึงนะ

ลูกสาวกำนัน - คะ ไม่เป็นไรคะ ไม่ทราบว่าองค์ไหนเสด็จคะ

คุณตำหนวด - พระเทพฯ ครับ

แป๊บนึงถนนก็ว่าง ไม่เกิน 3 นาที รถนำขบวนก็มาเป็นคันแรก ลูกสาวกำนันเห็นสมเด็จพระเทพฯ เต็มตาเลย ดีใจที่สุด มากๆ เลยด้วย ลูกสาวกำนันไม่รอช้าถอนสายบัวทำความเคารพ หันไปเห็นคุณลุง 2 คน ก็โค้งถวายคำนับด้วยเหมือนกัน พอขบวนเสด็จผ่านไปหมด คุณตำหนวดก็ให้รถผ่านได้ปกติ คุณตำหนวดหันมาถามว่าได้เห็นท่านรึปล่าว ลูกสาวกำนันก็บอกว่าเห็นคะ แล้วก็เรียกแท๊กซี่มาทำงาน

บนแท๊กซี่ก็คุยกันเรื่องการเมืองนี่แหละ แท๊กซี่บอกว่าคิดถึงในหลวงท่าน บ้านเมืองวุ่นวาย ไม่สงบเรียบร้อยอย่างแต่ก่อน ตอนแท๊กซี่พูดถึงพระองค์ท่าน เสียงเค้าสั่นๆ เหมือนจะร้องไห้ ลูกสาวกำนันเองก็อึ้งๆ ไป 15 นาทีที่นั่งแท๊กซี่สรุปได้ว่า

...แท๊กซี่ เป็นคนอีสานที่ไม่ใช่เสื้อแดง

...ลูกสาวกำนัน เป็นคนใต้ที่ไม่ใช่เสื้อเหลือง

...ทั้งแท๊กซี่และลูกสาวกำนันเหมือนกันตรงที่รักและเทิดทูนในหลวงอย่างสูงสุด

ขอยืมโควตนี้มาจากไดฯ หญิงพี่ที่รักนะจ้ะ

"...ขอเป็นข้าฯ รองพระบาท ทุกชาติไป..."

#น้าไกรรับปินยา ป.โท-รามคำแหง

น้าไกรรับปินยาโทแระ แป๊บๆ เอง เหมือนว่าเพิ่งไปงานรับปินยาตรีไปแหม็บๆ เอง ก็ตุเลง ไปหน้ารามฯ ตั้งแต่เช้า ไปรอน้าลิ้มอยู่ตั้งนาน ดีว่าน้าไกรรับรอบบ่าย เข้าไปในรามฯ มองหากันเมื่อยตากว่าจะหากลุ่มน้าไกรเจอ

ถ่ายรูปๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ลูกสาวกำนันเข้ากล้องนิสหน่อย เป็นตากล้อง(ห่วยๆ) ซะมากกว่า จนย้ายไปปักหลักกันที่หน้าคณะรัฐศาสตร์ เมื่อยขามั่กๆ ดีว่ามีฟุตบาธก็นั่งมันตรงนั่นแหละ

ลูกสาวกำนันแขนล่ำสุดๆ

นั่งกันอยู่บนฟุตบาธนี่แหละ

รูปนี้บังเอิญกดได้มา เพราะน้าไกรจะยิ้มให้กับทุกกล้อง

ตื้นตันใจเมื่อเห็นรูปทำนองนี้

ไม่นานน้าไกรก็เข้าหอประชุม พวกเราที่เหลือก็ย้ายไปกินข้าว แล้วก็ลากลับมาออฟฟิศ แต่ลูกสาวกำนันแวะขนส่ง จตุจักรก่อน เพราะจะต่ออายุใบขับขี่รถยนต์ บัตรเดิมได้มาตั้งแต่ทำงานที่สงขลา แต่ปล่อยให้หมดอายุเกือบ 2 ปีถึงจะคิดต่อ ยังคิดๆ อยู่ว่าถ้าเค้าให้สอบใหม่หมด สงสัยต้องลางานกลับไปสอบที่สงขลาอ่ะ

ยื่นเอกสารต่างๆ แล้วเจ้าหน้าที่ก็บอกว่าสอบข้อเขียนกับสอบสมรรถภาพ ก็โอเคๆ ขึ้นไปชั้น 3 เอาเอกสารให้เจ้าหน้าที่หน้าห้องสอบ (ตอนแรกได้ยินว่า ห้องอีแซม อีแซมอะไรว่ะ ถึงหน้าห้องสอบก็บางอ้อ ห้อง E-exam นั่นเอง) เจ้าหน้าที่หน้าห้องสอบบอกว่าไม่ต้องอบรมสอบข้อเขียนอย่างเดียว สมรรถภาพก็ไม่ต้องสอบด้วยแหละ ฮิ้ววววววววววว

มานั่งยิ้มอยู่แป๊บนึง แล้วก็คิดมาได้ว่าแล้วต้องเข้าอบรมมั้ยหว่า เลยเดินไปถาม เค้าก็บอกว่าไม่ต้องอบรม รอสอบเลย ตายแระจะผ่านมั้ยเนี่ย ก็เลยเดินไปอ่านป้ายต่างๆ บนบอร์ด ลองทำข้อสอบกับเครื่องก็ได้คะแนนดีอยู่น๊า บวกกับชะล่าใจว่าครั้งก่อนที่สอบที่สงขลาลูกสาวกำนันได้ 29 เต็ม 30 ครั้งคงเอาตัวรอดได้แหละนา

บ่ายโมงฝ่าๆ เค้าก็เรียกเข้าไปสอบ ทำไปเรื่อยๆ ไม่รีบร้อน มีเวลาเยอะแยะ ลูกสาวกำนันตกใจ เหงื่อไหลย้อยเมื่อเจอข้อสอบประเภทถ้าไม่ทำอย่างนี้ ต้องมีโทษยังไง ไม่ได้อ่านมาเลย ก็มั่วๆ ไป กะสอบใหม่แน่ๆ เลยตรู พอกดส่งข้อสอบและดูสถานะใจเต้นตึ้กตั้กๆ หน้าจอบอกว่า ได้ 25 เต็ม 30 ผ่าน!!!!!! ฮูเร้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ลงไปชั้นสองเตรียมถ่ายรูป+จ่ายตัง พยายามยิ้มให้กระจก เพราะอ่านมาจากเน็ตว่ายิ้มได้ ทาแป้งพอไม่ให้หน้ามัน ถึงคิวก็เข้าไปถ่ายรูป แชะๆ 2 ทีเสร็จ จะเร็วไปไหนเนี่ย จ่ายตัง รอพริบตาเดียวก็ได้บัตรมาครอบครอง 5 ปี ก่อนเจอกันใหม่เด้อ

หน้าตาไปขี้ริ้วเท่าไหร่ เอาให้จราจรดูได้ ไม่สั่นประสาท