สิงคโปร์ 25-27 มกรา 2551

25 – 26 มกราคม 2551

 เป็นช่วงที่หลินไปสิงคโปร์

ได้โอกาสดีวันนี้มาอัพไดฯ

หลังจากดองแล้วดองอีก......

ไม่เล่าเรื่องงานแล้วกัน

เอาแต่เรื่องกินและเที่ยว

เน๊าะ.............................

มีผู้ร่วมเดินทางคือ หลิน พี่เจี๊ยบ เทเรซ่าและพี่พร

เช้าวันที่ 25 ไปหาพี่เจี๊ยบที่โรงแรมราชา นานา ซอย 4

กอดรัดฟัดเหวี่ยงเทเรซ่าให้หายคิดถึงอีกพักใหญ่

ก่อนที่หลินจะงุบงิบลงไปกินอาหารเช้าของโรงแรมด้วย

อิ่มแล้วก็รอ ร๊อ รอรถที่จะมารับไปสุวรรณภูมิ

ถึงสุวรรณภูมิก้อเกือบๆ 10 โมง รอเช็กอิน นานมากๆๆๆๆ

แล้วก็เดินๆๆๆๆๆ ด้วยความทรมานเพราะเจ็บตรีนนนนนนน

ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อุตส่าห์ใส่เกิบงามๆ

แต่ดันเจ็บตรีนสุดริด เดินย่องๆไปตามทาง น้ำตานองหน้า ( เวอร์ไปแระ )

ท่าอากาศยาน...........................................................................................แผ่นดินทอง

พอช่วงทางลาดเทเรซ่าที่พวกเราปล่อยให้วิ่งไปก่อนก็ดันจะวิ่งลงไปที่ทางลาด

กรูก็เจ็บตรีน พี่เจี๊ยบกับพี่พรก็อยู่ไกลกว่าอีก เอาไงดีฟร่ะ

เลยตะโกนให้คนแถวๆทางลาดช่วยกันไว้ให้ เฮ้อ...โล่งอก

เดินไป เจ็บไป พอถึงทางเลื่อนสุดท้าย มันไม่ค่อยมีคนไง

ถอดเกิบเดินเลยเจ้าค่า......ก็มันเจ็บนี่หว่า

นั่งรอเวลาเกทเปิด มีคนมาถ่ายรูปเทเรซ่าเต็มเลย

แถมคนไหนที่เค้าไม่สนใจจะถ่าย ชีก็ไปเดินวนเวียนๆ จนเค้าหันมาเห็นแล้วก็อุ้มชีถ่ายรูปจนได้

เข้าไปรอที่ห้องพักผู้โดยสาร เทเรซ่าที่วิ่งจนเหนื่อยก็ปีนตักหลิน

ชีง่วงค่ะ พยายามเขย่าๆให้ไปหลับบนเครื่อง ชีก็ม่ายไหวแล้ว หลับคร่อกกก

พี่เจี๊ยบต้องกระเตงอุ้มเทเรซ่าขึ้นเครื่องไป

                                     เติมลิปก่อนขึ้นเครื่องที่สุวรรณภูมิ

ดูหนังไป อ่านหนังสือไป ซักพักอาหารก็มาเสิร์ฟ

อิตาสจ๊วตถามว่า “ Chicken noodle or fish and rice with curry, Mam  ? ”

หลินก็กระแดะสุดริด “ Fish please ” ชอบจิงๆ มีโค้กกินตลอดไฟล์ทเลย

อากาศไม่ค่อยดี เครื่องสั่นหน่อยๆ พอให้อะดรินาลีนชุ่มๆปอดอันแหกของหลิน

กะลังเคลิ้มๆ.......ดันถึงซะแล้ว

ได้กระเป๋าแล้วก็ไปโรงแรมกัน

ฟังดีๆ เกือบถึงตอนตื่นเต้นแล้ว

โรงแรมแรกเป็นโรงแรมที่ให้เอเย่นต์หาให้

ปรากฏว่าโรงแรมส่วนใหญ่เต็มพรึ่ดดดดดดดดด

ได้โรงแรมชื่อ Fragrance Joo Chiat ไม่ได้รู้เลยว่าตั้งอยู่ส่วนไหนของสิงคโปร์

ตะหงิดๆ ตั้งแต่ตอนลงรถแท็กซี่แล้วว่าทำไมไม่มีคนมาช่วยยกของกรูฟร่ะ

ม่ายเป็นไร ยกกันเองก็ได้ เฟ้ยยย!

ได้กุญแจห้องมาเรียบร้อย 2 ห้อง มันให้ไปเอารถเข็นมาเข็นกระเป๋าเข้าลิฟท์เอง

เอาก็เอาว่ะ....38 เหรียญจะเอาอะไรมาก

ห้องก็โอเคนะ พี่เจี๊ยบกับเทเรซ่านอนด้วยกัน หลินกับพี่พรก็นอนอีกห้องนึง

ซักพักพี่เจี๊ยบมาบอกมาที่ห้องมีแต่ลูกบิด ไม่มีตัวล๊อกอีกชั้นเหมือนห้องหลิน

เลยลงความเห็นว่านอนรวมกันดีกว่า 3 ผู้ใหญ่กับ 1 เด็ก

ลงไปหาข้าวกินแถวๆนั้น พี่เจี๊ยบบอกรีบๆกิน

คือ แบบแถวนั้นเป็นย่านที่มีผับ บาร์ นักร้องเยอะไรเงี้ยะ

พี่เจี๊ยบไม่ชอบใจเท่าไหร่ ส่วนหลินก็เฉยๆนะ

กลับขึ้นมาบนห้อง นอน อ่านหนังสือ กินหนม ดูทีวี

จนเคลิ้มๆกันทุกคน ก็มีเสียงเคาะประตูห้อง

หลินก็ไปเปิดแต่เปิดไม่หมดเพราะติดตัวล็อกอีก 1 ชั้น

มันเป็นผู้ชาย ไม่บอกสัญชาติ ออกจะเมาๆซักหน่อย บอกว่านัดผู้หญิงมาติ๊ดชึ่งที่ห้องนี้

เวร....ไรฟร่ะเนี่ยะ ก็บอกไปว่ามาผิดห้อง มันบอกว่าไม่ต้องอาย เจอมาบ่อยแบบเนี้ยะ

หอยเอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยย.....เลยได้ด่าไป

ลงความเห็นกับพี่เจี๊ยบว่าย้ายโรงแรมกันดีกว่า

แบบว่าสามีพี่เจี๊ยบจองโรงแรมอีกแห่งไว้ แต่เป็นวันที่ 27

หาๆๆๆๆๆๆๆๆ ได้ความว่าโรงแรมที่ใกล้กับโรงแรมที่สามีพี่เจี๊ยบจองไว้ให้มีห้องว่าง 6 ห้อง

โทรไปถามราคา เค้าบอกว่า 750 เหรียญ รวมค่าประกันห้องที่จะคืนให้วันเช็ก เอ้าท์

เอาว่ะกรู....เป็นตรูดที่ได้นอนโรงแรมคืนละ 16000++ ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เสียดายตัง หลุดลอย ปลิวหวือไปอยู่ในมือแม่อินเดียที่ฟร้อนท์นั่นซะแล้ว

                 ห้องน้ำโรงแรมหรู ไม่ได้ทำให้หลินอยากอาบน้ำขึ้นมาได้

                                  ในส้วมที่ York เจิมขรี้มาแย้วววว

                                                 จุ๊บ จุ๊บ

แต่ห้องสบายดีนะ สวยดีด้วย

ห้องน้ำแสงสวย เลยขรี้เจิมซะเลย งุงิๆ

แล้วก็เดินลงเขาจากโรงแรมไปที่ Lucky Plaza ไปกินข้าวกัน

ลืมบอกไปว่า ไอ่โรงแรมแพงๆที่ว่า ชื่อ York อยู่บนถนน Mount Elizabeth

แลกตังแล้วก็เดินหาของกิน หลินกิน กินอะไรก็ม่ายรุ

เหมือนอาหารอินเดีย ข้าวเหลืองๆ หอมเครื่องเทศกับไก่ทอด

ตะแรกว่าแพง เพราะเห็นในรูปไก่ชิ้นนิดเดียว ราคา 4.50 เหรียญ

แต่พอเห็นของจริง โอ้วววววววววววว.....แม่เจ้า สะโพกไก่................... ยกกันมาทั้งซีกกันเลยทีเดียว

กินๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไปซื้อน้ำ ขวดละ 1.50 เหรียญ

ยกซดจนเกือบกินขวดไปด้วย แพงมากๆ แถมเก็บขวดไปไว้กรอกน้ำที่โรงแรมใส่ ประหยัด!

                        พี่เจี๊ยบชอบรูปนี้ เพราะถ่ายออกมาแล้วลูกพี่แกสวย

แล้วก็เดินๆ ดูของ ไม่ได้ซื้ออะไรหรอกนะ

 เพราะว่าตอนค่ำหลังเลิกงานก็มาอีก

ก่อนเดินกลับโรงแรม ตรงหัวมุมถนน เจอลุงขายไอติม

พี่เจี๊ยบบอกว่าอร่อย เลยลองกินดู

หลินเอาไอติมรสมิ้นท์ ช้อค ชิป ใส่หนมปัง

อ้ามมมมมมมมมมมมมม...ฮึ๋ย หร่อยอ่ะ

อันละ 1 เหรียญ กะว่าตอนค่ำจะมากินอีก

เสียแต่คนขายหน้าบูดนี่แหละ ยิ้มซักนิด ไอติมลุงจะอร่อยขึ้นอีกแยะแหละจะบอกให้

                                      ไอติม 1 เหรียญ รส Mint Choc Chip

                             ระหว่างทางเดินขึ้นเขากลับโรงแรม

กลับโรงแรม ก็สลบกันทั้ง 3 แก่ 1 อ่อน

ตื่นมาเกือบเย็นแล้ว ล้างขี้ตาและน้ำลายพร้อมไปดู Melion

คนขับแท็กซี่ใจดีมั่กๆ อธิบายประหนึ่งว่าฮีเป็นไกด์กันเลยทีเดียว

ที่ Melion คนเยอะจริงๆ ทั้งกรุ๊ปทัวร์ ทั้งคนสิงคโปร์เอง

                                         ถึงแร้วววววววววววววววว Melion

เหมือนเดิม.......................คุณนายเทเรซ่าเป็นนางแบบอีก

ชีก็สู้ตาย ยืนยิ้มให้เค้าถ่ายรูป ไม่มีเหนื่อย

ใครขออุ้มก็ได้ จะกอด จะหอมแก้มบอกมา.......ชีทำได้หมด ไม่บ่นด้วย

                                         โพสท่าซะเหลือเกินจริง....อีหนูเอ๊ย

                                                                เรือ เรื๊อ เรือ

                        ดูแม่น้องซิ แล้วจะรู้ว่าเทเรซ่าสวยเหมือนมามี๊

ส่วน 3 แก่ก็ถ่ายรูปกันไปมา

แต่หลินถ่ายตัวเองซะส่วนใหญ่

แบบว่าให้พี่เค้าถ่ายให้แล้วออกมาไม่ถูกใจง่ะ

คือ มุมกล้องที่หลินต้องการ มันไม่ใช่แบบที่พี่เค้าถ่ายให้ไง

ถ่ายเองซะ โฟกัสสิวและตรีนกาเน้นๆเลย

                             ตะกายกะไดลงไปถ่ายรูปนี้

เสียดายไม่ได้นั่งเรือ แบบในเรื่องสงครามนางฟ้า

เดินข้ามสะพานไปที่ The Esplanade เป็นที่จัดแสดงคอนเสิร์ต

เหมือนกันกับ Opera House ที่ Sydney

                                                   อู้ว......ลมแรงจังเลย

ตอนเดินบนสะพานก็หยุดถ่ายรูปกัน

เทเรซ่าร้องขอแหน่นแหน๊น มันคือ นม นั่นเอง

กินนมเสร็จ ก็ถ่ายรูปกันต่อ

หลินถามเทเรซ่าว่า : เทเรซ่า....กลัวผีมั้ยคะ

เทเรซ่า : กัว กัว (พร้อมทำหน้าแบบนี้) ++++!!!!!!!!!!

                                          กินนมก่อน เพิ่มพลังเสียง

                                               กัว กัว กัวปี๋

นั่งแท็กซี่มาที่ Lucky Plaza

เดินๆดูของฝากนิสหน่อย แล้วก็ไปกินข้าวกัน

หลินกินอาหารอินเดียอีก ก็มันอร่อยนิหว่า

คนขายถามว่า Are you Malaysian?

หลิน Nope, I’m Thai.

คนขายบอกว่าหลินหน้าเหมือนคนมาเลย์มากกว่า

หอก!

กินๆเสร็จก็ไปเลือกของอีก

ได้แค่พวงกุญแจกับที่ห้อยโทรศัพท์

กับน้ำหอมที่เพื่อนขวัญฝากซื้อ

ดมไป ดมมาเวียนหัวว่ะ

ขากลับโรงแรม แวะกินไอติมอีก

แต่..........ลุงกลับไปแล้ว สงสัยขายดีจัด อดเรย

ถึงโรงแรมก็เล่นแต่งหน้าตัวเอง

เขียนอายไลน์เนอร์ พยายามอยู่หลายที

กรีดที โน้น......เลยไปเกือบถึงคิ้ว

เอาว่ะ...ลองอีกที ป๊าด....จิ้มเอาคอนแทคเลนส์หลุด

สุดท้ายได้นิดๆหน่อย

ออกมาแบบนี้แล

ให้พี่เจี๊ยบ พี่พรดู เค้าบอกว่าแต่งหน้าแล้วเหรอนั่น

แปร่ว!!!!!

แต่เทเรซ่าบอกว่า “ จ๋วย ” ฮิ ฮิ ฮิ

ช่างพูดนะเนี่ยะ เทเรซ่า

                                            พยายามตั้งนาน ได้แค่เนี่ยะแหละ

                        น้องมันจะหลับ ก็ไปจับมาถ่ายรูป ดูซิ ตาปรือเชียว

ตื่นแต่เช้า เพราะต้องย้ายไปโรงแรมที่สามีพี่เจี๊ยบจองไว้ให้

ลงมาเช็กเอ้าท์ เตรียมย้ายไป Elizabeth

ไปถึงฟร้อนท์...โอ้แม้เจ้า คนเยอะมากทั้งรอเช็กอิน-เอ้าท์

ค่าโรงแรมนี้ถูกกว่า York มากแถมยังมีอาหารเช้าอีก

York มีแต่ห้องให้นอน ส่วนข้าวไปหาแด๊กส์กันเอง

ลิฟท์ทำเอาหลินขาสั่น ก้อคนกลัวฟามสูงนี่นา

ในห้องเย็นมาก พี่เจี๊ยบว่าคราวก่อนที่มาก็หนาวมาก

ปรับอุณหภูมิให้สูงขึ้นแล้วก็ไม่ช่วยอะไร

ดูเวลา ณ ตอนนั้น 9.30 เลยบอกพี่เจี๊ยบว่าไปกินข้าวฟรีกันดีก่า

อาหารก็อร่อยดี หลินกินซะเต็มที่

กินเสร็จก็กลับขึ้นไปบนห้องเตรียมไปสนามบิน

                                        ห้องที่ Elizabeth แอร์เย็นโค่ดๆ

                                                     นู๋ว่าอากาศหนาวนะคะ

เทเรซ่าหลับระหว่างทางไปสนามบิน....บนตักหลินเหมียนเดิม

ที่สนามบินเข้าคิวนานเหมือนเดิม

“ Window seat? ”

“ Yes, please ” ได้ที่นั่งข้างหน้าต่างมากระตุ้นต่อมเสียว....กัวความสูง

เสร็จแล้วก็เดินออกมาหาพี่เจี๊ยบๆ เดินไปส่งที่หน้าประตู

กะว่าจะเดินเข้าไปเลย แต่เทเรซ่าตื่นพอดี

ล่ำลา หอมแก้มน้อง บอกว่า “ เทเรซ่าเป็นเด็กดื ไม่ดื้อนะคะ ”

ก็พยักหน้า ไม่รู้ว่าเข้าใจรึปล่าวนะ

พอหลินหันหลังจะเดินเข้าประตู ชีร้องใหญ่เลย “ หยิน หยิน หยินค้าบบบบ ”

หันมาบ๊าย บายแล้วรีบเดินเข้าไป เทเรซ่าร้องเสียงดังมาก

Gate C24 อยู่สุดหล้าฟ้าเขียว เดินๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

พอไปถึงม่ายมีใครเลย

นั่งๆรอ อ่านหนังสือ+ทอระสับบอกที่บ้านว่าน่าจะถึงกี่โมง

ขึ้นเครื่องได้ก็หลับเลย ตื่นมาก็กินๆๆๆๆๆๆ

เติมโค้กซะจน คุณพี่ผู้ชายยุ่นปี่ยกโค้กกระป๋องให้

อิ อิ อิ อิ ขอบคุณจ้า

                                                         นั่งรอขึ้นเครื่อง

                           VIEW FROM THE TOP                                                          ใกล้ถึงบ้านแย้ว

ถึงสุวรรณภูมิแล้วก็ไปรอรับกระเป๋า

เดินโด่เด่ออกมาขึ้นแท๊กซี่

ถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ

เพิ่งรู้ว่าค่าแท็กซี่แพง

งง

 ไรก็ไม่รุ

ปิดท้ายด้วย........อิหน้าเหี้ยม

สุดท้าย

คิดถึงนู๋ด้วนนะคะ

จ๊วบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ