คิวแน่นเอี๊ยด

ไปอ่านไดฯ น้องเอลิน่ามา

คลิปน้องเอลิน่า—น่ารักมั่กๆๆ โตขึ้นสวยแน่ๆ หนู

ก็เลยมาค้นไฟล์เก่าๆ จำได้ว่าเคยมีคลิปเทเรซ่าอยู่

ค้นๆๆๆๆๆๆๆ

ก็เจอคลิปนี้

เป็นตอนเย็นที่เทเรซ่าตามมี๊ไปออกกำลังกาย

มี๊หนูเต้นแอโรบิก หนูก็วิ่งเล่นแถวๆนั้น

พี่เลี้ยงก็วิ่งตามป้อนข้าวหนูอีกที

พี่หลินเลิกงาน 5 โมงเย็น ก็ตามไปสมทบ

เล่นกับหนูอยู่นาน

เห็นหนูเต้นตามเพลงอย่างเมามันส์

บางทีก็มียกมือ ยกขาตามที่เค้าเต้นแอโรบิก

พี่หลินก็งัดกล้องมาจะถ่ายคลิปของหนู

พอหนูหันมาเจอก็ไม่เต้นซะงั้น

เลยได้คลิปวิ่งไล่จับกันแทน

มัวแต่วิ่งไล่กัน ไม่ทันสังเกตุว่าหลินหันกล้องไปมา

มาดูอีกที อ้าว....ต้องเอียงคอดูนี่หว่า

เสียงหงุงหงิงๆ ที่เชียร์ให้เทเรซ่าเต้น คือ เสียงหลินเอง

เสียงเล็ก ไม่สมตัวเลยง่ะ

เสาร์-อาทิตย์นี้ คิวแน่นตามเคย

ที่บ้านจะไปโคราชกัน หลินไม่ได้ไปง่ะ

แต่ฝากให้ซื้อกุนเชียงกลับมาให้ด้วย ม่ายงั้นโกดตายเรยยยยย

เสาร์-มีเรียนช่วง 12.00-13.00 เรียนเสร็จก็บึ่งไปสยาม

นัดน้องเบลล์เจ้าเก่าไว้ ( อันนี้ยังไม่เฟิร์ม ถ้าแคนเซิลก็จะนัดเจอพี่ก้อยได้เร็วขึ้น)

จากนั้นซักสี่โมงฝ่าๆ ก็คงไปเจอพี่ก้อยกะใครๆอีกหลายคน

แย่เลย แอบซ่อนความอ้วนไม่ทันแระ

เอาเป็นว่าถ้าจะถ่ายรูปกันหลินก็อยู่ข้างหลังนะจ้ะ

ม่ายงั้นหลินคงบังคนอื่นเค้าหมด

วันอาทิตย์-เป็นวันเกิดพี่หลุยส์

จะนัดเจอกันที่อนุสาวรีย์ฯ

พี่หลุยส์จะเลี้ยงวันเกิด เย้...ๆๆๆ

แหม...ตอนเรียนที่ ม. ไม่เห็นจะเลี้ยงกันเลยนะเจ๊

คุยๆกะพี่หลุยส์ว่าจะไปสอบโทอิกด้วยกันต้นเดือนหน้า

ก็ไม่รู้ว่าจะไปรึปล่าวนะ เพราะยังไม่เตรียมตัวไรเลย

เคยสอบตอนเรียน ได้คะแนนหรู เริ่ด 603คะแนน

ให้ไปสอบอีกที จะได้เท่าเดิมมั้ยเนี่ย

ตอนนั้นที่ทำได้ ก็คงเป็นเพราะชอบจับผิด

ข้อสอบที่เป็น Error analysis ก็เลยหมูๆ

ขี้โม้จังเลยนิกรู

เมื่อวานน้องดาว (ลูกสาวข้องน้าหลี-ที่เสียไปแล้ว) โทรมา

บอกว่าอยู่บนรถไปแล้วเค้าจะขึ้นไปลำปาง

เอนท์ได้ที่นั้น ธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง

ไกลกับบ้านโค่ดๆ ลำปาง-นครศรีธรรมราช

ที่บ้าน...พวกน้าๆ ก็เป็นห่วงกันจั๊งงงงงงงงงง

ดาวโตแล้วนะ หลินว่าให้เค้าได้มีโอกาสช่วยเหลือตัวเองมั้ง

จากที่ทำอะไรไม่เป็นเลย ย้ำ…ไม่เป็นเลย

ก้อจะได้มีโอกาสทำให้เป็น

ได้รู้จักสู้เพื่อไม่ให้โดนเอาเปรียบ รวมถึงการปรับตัวให้เข้ากับสังคมใหม่ด้วย

ลองมาดูว่าน้าๆ รวมถึงแม่ของหลินเป็นห่วงดาวยังไง

“ โทรหาดาวรึยัง ไม่รู้ว่ากินข้าวเช้าก่อนเข้าสอบสัมภาษณ์รึปล่าว” – ไม่กินมันก็หิวเองดิ

พอสอบสัมภาษณ์เสร็จ รู้มั้ยว่าเค้าถามอะไรกัน

“ เมื่อเช้าได้กินข้าวรึปล่าว กินกับอะไรลูก” - แทนที่จะถามว่ากรรมการสัมภาษณ์อะไรบ้าง

หลินว่าหลินโชคดีมั่กๆ ที่พ่อเป็นคนเลี้ยงหลินมา

ตอนที่พ่อกับแม่หย่ากัน หลินได้อยู่กับพ่อ เพราะพ่อพร้อมกว่าแม่ในตอนนั้น

แล้วพ่อก็สอนหลินทุกอย่างจริงๆ เพื่อให้หลินอยู่ได้ด้วยตัวเอง

จำได้ว่า พ่อบอกว่า หลินเป็นลูกคนเดียว ไม่มีพี่หรือน้องคอยช่วยเหลือ

เพราะฉะนั้นช่วยเหลือตัวเองให้มากที่สุด

แล้วก็กล้าที่จะให้หลินมาอยู่หอพักตั้งแต่เล็กๆ

แม้ว่าจะอยู่กับลูกพี่ลูกน้อง แต่ตอนนั้นหลินอายุ 10 ขวบ

เรียน ป.4 เองนะตอนนั้น ยังซื้อข้าวกินเองไม่เป็นเลย

อยากกินข้าวไข่ดาวทอดเกรียมๆ หลินยังไม่รู้เลยว่าจะสั่งแม่ค้ายังไง

ป.6 หลินอยากลองสอบเข้า ม.1 ที่สาธิตมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์-ปัตตานี

พ่อบอกก็ลองดู หลินก็หาในสมัครเอง ส่งใบสมัคร ทำเองทุกอย่าง

โดยที่พ่อไม่ทำให้เลย ไม่ใช่ว่าพ่อละเลยนะ แต่เป็นเพราะการสอนของพ่อตะหาก

ที่ทำให้หลินทำอะ

ตอนม.6 หลินอยากมีชื่อติดบอร์ดโรงเรียน รวมถึงโชว์ตัวหน้าเสาธง

ว่าเป็นคนที่ได้โควต้า อิ อิ บ้ามั้ยล่ะ

ก็เลยสมัครสอบธรรมศาสตร์ คณะสังคมสงเคราะห์ฯ ประเภทรับตรง

พ่อก็โอเช สอบก็สอบ จะพาไปสอบ

ก็จัดการเตรียมตัวทุกอย่างตั้งแต่ส่งใบสมัคร จองที่พักในธรรมศาสตร์

จองรถไฟ (เผื่อพ่อด้วย) ติดต่อสหทัยมูลนิธิ ขอเข้าไปช่วยงาน 1 เดือน

แค่บอกพ่อเป็นระยะๆ ว่ากำลังทำอะไรอยู่

จนไปสอบเสร็จกลับมา ประกาศผลสอบข้อเขียน

ปรากฏว่า ผ่าน...แต่ไม่ได้ไปสอบสัมภาษณ์ เพราะได้อีกที่นึงแล้ว

และก็ไม่ใช่คณะที่อยากเรียนมากที่สุด (บอกแล้วว่าจะโชว์ตัวหน้าเสาธง)

หลินรู้และเข้าใจ ว่าที่บ้านเป็นห่วงน้อง แต่เค้าโตแล้ว

เค้าต้องพึ่งตัวเองได้แล้ว ยิ่งไปอยู่กับเพื่อนที่หอ ก็ยิ่งต้องปรับตัว

หลินเชื่อว่าลองปล่อยมือออกจากตัวน้อง ให้น้องได้เดินทางที่เค้าเลือกเอง

แม่กับน้าๆ แค่ประคองอย่าให้เค้าล้มเป็นพอ

โอเคชิมิเค๊อะ

วันอาทิตย์ก่อนไปเจอพี่หลุยส์ว่าจะไปเข้าคลาสโยคะ แด๊นซ์

แต่แค่แพลนไว้นะ ยังไม่แน่ใจ

ซื้อหนังสือมือถือมาอีกแย้ว กิเลสพุ่งปรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ไม่แน่น๊า เอาแน่เอานอนกะหลินไม่ได้หรอก

วันดี คืนบ้าหลินอาจจะขายเครื่องนี้ ซื้อเครื่องใหม่ซะเลยก็ได้

เอารูปลิงมาให้ดูอีกที

เฮ้อ...คิดถึงลิงจังเยย

แก้มหนูแด๊ง แดง