With E'Ball

You are a person who I can call FRIEND reall.

หลังจากสะบักสะบอมเพราะงานมา 2 อาทิตย์

วันเสาร์ก็เริ่มออกตะแล๊ดแต๊ดแต๋ทันที

ผู้โชคร้าย คือ เพื่อนบอล นั่นเอง ชวนกันมาหลายทีแล้ว แต่ก็ผลัดกันไม่ว่างตลอด

บอลนัดที่หน้าพาต้าตอน 10 โมง แล้วก็โทรมาเลื่อนเป็น 10.30

บอกว่าไม่รู้ว่าจะไปรอห้างเปิดทำไม ( กรูก็ว่างั้นแหละ )

10.25 น้องนางคนสวยยังยืนรอรถเมล์พลางดูนาฬิกา

ตะละแม่ชะล่าใจว่าเพื่อนคงยังไม่มา เก็บมือถือลงกระเป๋าปุ๊บ เพื่อนโทรมาทันที

“ อยู่ไหนแล้ว ”

“ รอรถอยู่ จะถึงแล้ว บอลอยู่ไหน ”

“ ถึงแล้วเนี่ยยยยยยยยยยย ” ( จะเสียงดังไปไหนฟร่ะ )

“ เออๆ เดี๋ยวถึงแล้ว 15 นาที ” ชะแม่ก็รีบวิ่งขึ้นรถเมล์เล็ก โยนไป เยกมาบนรถ แปรีบเดี๋ยวก็ถึง

เจอหน้ากัน ก็กัดกันพอหอมปากหอมคอ แล้วก็เริ่มไปหาแผ่น

พอดีว่าหลินอยากได้เพลง Every Moment of My life : Sarah Connor มากๆๆๆ

แต่ว่าหลินหาได้แต่โค้ดมันง่ะ ไม่มีที่เป็นไฟล์

ให้ที่ร้านหาให้ เค้าก็ใจดีหาให้นะ แต่นานหน่อยแค่นั้นเอง

นี่งาย.....อิบอล

ระหว่างที่รอเค้าหาแผ่นให้ ก็นั่งๆ เม้าท์กับบอล

“ หยุด 4 วันเดือนไปไหนง่ะหลิน ”

“ ว่าจะลงสงขลา แต่ยังไม่แน่ บอลล่ะ ”

“ ว่าจะไปเยี่ยมน้องสาวที่ไปเรียนลำปาง ”

“ เหรอ น้องหลินก็ไปเรียนที่นั่นนะ แต่ว่าหลินไม่ได้ขึ้นไปส่งน้อง บอลได้ไปมั้ย ”

“ ได้ไปตอนสอบสัมภาษณ์ แม่ พ่อ น้อง เราแล้วก็น้า เอารถตู้ขึ้นไปกัน ”

“ เออ เนี่ยะ น้องหลินก็ไปกับน้าอีกคน พอตอนกลับไม่รู้ว่านั่งรถตู้ใครกลับ เห็นบอกว่าเป็นเด็กนครฯ เหมือนกัน เจอกันที่โน้น ”

“ เดี๋ยวนะ น้องหลินชื่ออะไร  ” ( เริ่มทำหน้าแปลกๆ )

“ ชื่อ น้องดาว ” ( ยังมิได้นำพาใดๆ ไม่มีการสังเกตุสังกาอาการของเพื่อนเลย )

“ อ้าว....ก็น้องดาวเป็นรูมเมทน้องก้อยตอนนี้ไง ”

เบลอจัง ใครถ่ายฟร่ะ ฝีมือม่ายมีนะเนี่ย

ก็พอจะเบาใจไปหน่อยนึงที่ดาวพักอยู่กับน้องก้อย-น้องสาวของเพื่อนที่สนิทมากคนหนึ่ง

อย่างน้อย จากที่รู้จักกับบอลมาตั้งแต่ ม.4 และรู้จักน้องกวาง-น้องคนรองจากบอล

ก็รู้ว่าพี่ น้องบ้านนี้เกือบๆจะเหมือนกันเลย น้องก้อยแม้จะเป็นน้องสุดท้อง

แต่ก็คงไม่ต่างจากพี่ๆ เท่าไหร่นักเน๊าะ

มาต่อกันที่พาต้า

สรุปว่าที่ร้านหาแผ่นที่ต้องการไม่เจอ

อุตส่าห์ลงทุนร้องให้ฟังแล้วก็ยังไม่สามารถ

โอเชๆ ไว้จะมาใหม่

ใครมีเพลง Every Moment Of My life ที่เป็นไฟล์ mp ก็สงเคราะห์ส่งมาให้หลินด้วยนะคร๊า

ใกล้เที่ยงพอดี เลยชวนกันไปกินข้าวที่เมเจอร์

เถียงกันอีกว่าจะกินอะไร

บอลเสนอว่า โออิชิ บุตเฟ่ต์

หลินก็ โอเชเลย

บอลตักปลาดิบมาแบบเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกก เป็นกองภูเขาอยู่ในจานมันเลยง่ะ

แล้วก็กินกับวาซาบิก้อนนึง ซักประมาณ 1 ข้อนิ้วก้อยง่ะ

โห......แสบตะหมูกแทนมัน

แล้ว 2 เพื่อนก็พากันเดินพาเหรดเข้า-ออก ตักอาหาร

จนหลินลืมถ่ายรูป ก็มันหิวนี่นา

แบร่ๆๆๆๆๆๆๆ

ตอนที่กินก็คุยๆๆๆๆๆๆๆ กันไป

ทำให้นึกถึงตอนที่รู้จักบอลวันแรกได้เลย

วันประกาศผลสอบเข้า ม.4 แผนศิลป์ฯ คำนวณ

หลินก็ไปเขย่งๆ ดูที่บอร์ดแต่ว่าผลสอบยังไม่มา

ก็ไปนั่งๆ รอแถวนั้น ใจตุ๋มๆ ต่อมๆ

ซักพักอาจารย์ที่รู้จักเดินมาหาบอกว่า ดีใจด้วย

ห๋า.........................ชั้นสอบติดเหรอ เรื่องจริงชิมิ

ก็วิ่งไปดูบอร์ด และแล้ว

............................................................................

วะ ฮะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

สอบได้ที่ 3 โด้ย

พอสบายใจแล้วก็ดูคนที่ได้ที่ 1 กับ 2

มาจากต่างอำเภอ ในใจก็คิดว่า สองนี้มันเก่งว่ะ

ชกกันดีกว่า...มา

ช่วงเรียนปรับพื้นฐาน

ไม่รู้จักใครเลย เพื่อนสมัยประถม ก็ไม่ได้มาเรียน

เพราะเป็นเด็กเก่าอยู่แล้ว

หันไป หันมา ก็เจอเด็กผู้ชายตัวสูง ผอมโก๊ะมาเชียว

แต่ก็ไม่เคยพูดอะไรกันหรอกนะ เรียนปรับพื้นฐานกันไม่กี่วันก็เปิดเทอม

เปิดเทอมวันแรก หลินอยู่ห้อง ม.407

อจ. บอกว่าให้ทำความรู้จักกับเพื่อนแล้วก็ขึ้นตึกไปเลือกโต๊ะนั่ง

เวรล่ะ เพื่อนเก่าที่รู้จักกันมาตอนเป็นเด็กน้อย ก็มีเพื่อนนั่งกันหมดแล้ว

เพื่อนใหม่ก็ไม่รู้จะจักใคร น้องนางลำบากอีกแร้ววววววววววววววว

หันไปหันมาเจ๊อะอิโย่งนี่อีกแล้ว เอาล่ะ เดินกร่างไปหาเลย

“ เธอๆ เรียนปรับพื้นฐานห้องเดียวกับเราใช่ป่าว ”

“ อืม...น่าจะใช่ ” ( ดู๊ ดู เพื่อนกรูตอบ )

“ แล้วมีเพื่อนมาจากโรงเรียนเดียวกันรึปล่าว ” ( กันเหนียวไว้ก่อน เผื่อมีเพื่อนมาด้วย จะได้หน้าไม่แหก )

“ ไม่มี มีอะไรรึปล่าว ”

“ เออ งั้นดีเลย นั่งคู่กับเรานะ เราก็ไม่มีเพื่อนมาเหมือนกัน ”

“ ก็ได้ ”

“ งั้นก็ไปจองที่ก่อนเลยนะ เดี๋ยวเราตามไป อ้อ...เอาโต๊ะข้างหน้านะ เราสายตาสั้น ”

เสร็จสรรพ หลินกับบอลก็ได้นั่งโต๊ะคู่ข้างหน้าด้วยกันจนจบ ม.6

อันนี้อิ่มแล้ว เลยมีสติถ่ายรูป

เล่าให้บอลฟังมันก็ขำ เพราะว่ามีวีรกรรมด้วยกันมามาก

บอลเป็นนักกิจกรรม ทำกิจกรรมเยอะมาก เห็นหน้ายังงี้เหอะ เป็นนักกลอนโรงเรียนด้วยนะ

แถมก็ยังเรียนดีอีกตะหาก เทอมแรกก็ได้ที่ 1 เลย

หลินเองก็หืดขึ้นคอกว่าจะแซงบอลได้

กินไป เม้าท์ไปก็เพิ่งสังเกตุว่าบอลมันกินจุมาก

หยิบของหวานมาครั้งล่ะ 4 ถ้วย หยิบมา 3 ครั้ง เป็น 12 ถ้วย

โอ้ววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว

กินไปได้นะเพื่อน

 นี่แหละๆ ที่อิบอลซัดไป 12 ถ้วย                            เรียบบบบบบบบบบบบบบบบวุธ

AF5

นอนดู AF5 ไปก็เบื่อไป

รู้ไม่สนุกเหมือนคราวที่แล้ว

อาจจะเป็นเพราะนักล่าฝันปีนี้ ดูก๊องๆ แก๊งๆ ยังไงไม่รู้

อายุยังน้อยๆ ไม่ใช่เป๊คพี่ เลยดูไม่สนุก

คราวที่แล้วยังได้ขนลุกกับอิ๋ง อิ๋ง  ลูกโป่ง

คราวนี้ไม่มี จริงๆแล้ว พริ้งก็พอได้นะ แต่ก็แกว่งๆ ไปเหมือนกัน

วันอาทิตย์อุตส่าห์นั่งแท๊กซี่ไปเลยโลตัส

กินโอริโอ 1 แก้ว 20 บาท

เดินไปเดินมา 10 นาที

นั่งรถกลับบ้าน

แร้วกรูจะไปทำห่านอะไร ให้เปลื้องค่าโร๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด